Ένα από τα πιο δυσάρεστα συναισθήματα είναι κι αυτό της μοναξιάς. Και δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι όποιος αισθάνεται μόνος δεν περιβάλλεται από άλλους ανθρώπους. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι τους ακόμη και μαζί με φίλους τους, συναδέλφους τους ή συγγενείς τους. Η μοναξιά ενέπνευσε καλλιτέχνες στο έργο τους. Κύρια θέση σήμερα θα έχει η Αμερικανίδα ποιήτρια Ella Wheeler Wilcox (Έλα Γουίλερ Ουίλκοξ) που γεννήθηκε σαν σήμερα στις 5 Νοεμβρίου 1850 στο Ουισκόνσιν.
Edward Hopper
Όταν ήταν παιδί η Ουίλκοξ διάβαζε βιβλία και εφημερίδες που επηρέασαν την μετέπειτα γραφή της. Κυρίως Σαίξπηρ, Τα Ταξίδια του Γκιούλιβερ, Τις Χίλιες και Μία Νύχτες καθώς και άλλα λογοτεχνικά βιβλία που υπήρχαν στο σπίτι της.
Το ποίημά της "Solitude" (Μοναξιά) το εμπνεύσθηκε από ένα περιστατικό που της συνέβη καθώς πήγαινε στον εναρκτήριο χορό του Κυβερνήτη του Μάντισον. Στην διαδρομή μια νέα μαυροφορεμένη γυναίκα καθόταν στον απέναντι κάθισμα. Η γυναίκα έκλαιγε. Η Ουίλκοξ κάθησε δίπλα της και προσπαθούσε να την παρηγορήσει σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού. Όταν έφτασαν, η ποιήτρια ήταν τόσο θλιμμένη που μετά βίας μπόρεσε να παρακολουθήσει την γιορτή. Καθώς κοίταξε το λαμπερό της πρόσωπο στον καθρέπτη, αμέσως ήλθε στην μνήμη της η θλιμμένη χήρα. Ήταν εκείνη η στιγμή που έγραψε τις πρώτες λέξεις της "Μοναξιάς".
Laugh, and the world laughs with you; Weep, and you weep alone;
Γέλασε, και ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου. Κλάψε, και μονάχος θα κλαις.
Ella Wheeler-Wilcox
Το 1884, παντρεύτηκε τον Ρόμπερτ Ουίλκοξ. Τα δύο σπίτια τους στο Long Island Sound, μαζί με μερικές ακόμη αγροικίες, ήταν γνωστά στέκια λογοτεχνών και διάφορων καλλιτεχνών φίλων τους. Έκαναν ένα γιο που πέθανε σχεδόν αμέσως μετά τον τοκετό. Άρχισαν να ενδιαφέρονται για την Θεοσοφία, τη Νέα Σκέψη και τον Πνευματισμό.
Υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο, ότι όποιος πέθαινε πρώτος θα επέστρεφε και θα επικοινωνούσε με τον άλλον. Ο Ρόμπερτ πέθανε το 1916, μετά από άνω των 30 ετών γάμου. Η θλίψη την εξουθένωνε, γινόταν όλο και πιο αφόρητη καθώς πέρναγαν οι εβδομάδες χωρίς ούτε ένα μήνυμα από κείνον. Τότε πήγε σε έναν αστρολόγο, τον Max Heindel, ψάχνοντας για βοήθεια στην λύπη της, ανίκανη να καταλάβει γιατί δεν είχε ούτε λέξη από τον Ρόμπερτ. Έγραψε για αυτή την συνάντηση.
"Ο κ. Χέιντελ με διαβεβαίωσε ότι θα ερχόμουν σε επαφή με το πνεύμα του συζύγου μου αν μάθαινα να διαχειρίζομαι την θλίψη μου. Του είπα ότι μου φαίνεται παράξενο ένας παντοδύναμος Θεός να μην μπορεί να στείλει μια αχτίνα φωτός σε μια ψυχή που υποφέρει. Κι εκείνος μου είπε ότι όπως δεν υπάρχουν αντανακλάσεις των δέντρων σε ταραγμένα νερά και μόνο όταν τα νερά είναι ήρεμα βλέπουμε τους ομόκεντρους κύκλους που σχηματίζονται όταν πέφτει μια πέτρα, έτσι ο Θεός και το πνεύμα του συζύγου σου περιμένουν να σταματήσει η ταραχή της θλίψης σου".
Λίγους μήνες αργότερα έγραψε μια θετική προσευχή (μαντρά) που την επανελάμβανε: "Είμαι η ζωντανή μάρτυρας: Οι νεκροί ζουν: Και μιλούν δι' ημών και σε εμάς: Και εγώ είμαι η φωνή που δίνει την ένδοξη αλήθεια στον κόσμο που υποφέρει: Είμαι έτοιμη Θεέ, Είμαι έτοιμη Χριστέ, Είμαι έτοιμη Ρόμπερτ"
Η Ουίλκοξ υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των ζώων και της χορτοφαγίας. Πέθανε από καρκίνο στις 30 Οκτωβρίου 1919 στο Κονέκτικατ.
Οι στίχοι του δημοφιλούς της ποιήματος από την πιο γνωστή της συλλογή The Poems of Passion (Τα Ποιήματα του Πάθους)
Μοναξιά
Γέλασε, και ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου
Κλάψε, και μονάχος θα κλαις.
Γιατί η λυπημένη γέρικη γη πρέπει να δανειστεί την ευθυμία της,
ενώ έχει δικά της προβλήματα αρκετά.
Τραγούδησε, και οι λόφοι θα απαντήσουν.
Αναστέναξε, κι ο στεναγμός σου στον αέρα θα χαθεί.
Αναπηδούν οι αντίλαλοι σε ήχο χαρωπό,
μα συρρικνώνονται στης έγνοιας τη φωνή.
Αγαλλίασε, και οι άνθρωποι θα ψάξουν να σε βρουν.
Πένθησε, και την πλάτη θα γυρίσουν ν' απομακρυνθούν.
Θέλουν γεμάτο μερτικό απ' όλες τις χαρές σου,
μα δεν χρειάζονται τη θλίψη από τις συμφορές σου.
Είσαι χαρούμενος, και οι φίλοι σου είναι πολλοί.
Γίνε λυπημένος, και τους έχασες όλους.
oύτε ένας δεν αρνείται το νέκταρ του οίνου σου,
αλλά μονάχος πρέπει να πιεις της ζωής τη χολή.
Γιόρτασε με γεύμα πλούσιο, και οι αίθουσές σου θα γεμίσουν από πλήθη.
Νήστεψε, κι ο κόσμος θα σε προσπεράσει.
Να πετυχαίνεις και να δίνεις, κι αυτό σε βοηθάει να ζήσεις,
μα κανένας δεν σε βοηθάει να πεθάνεις.
Υπάρχει χώρος στους διαδρόμους της χαράς
για ένα μακρύ κι αρχοντικό τραίνο,
αλλά όλοι πρέπει να μπούμε ένας-ένας στη σειρά
για τα στενά περάσματα του πόνου.
(Μετάφραση από τα Αγγλικά: Αγγελική Μπούλιαρη)
Ο Άγγλος συνθέτης Henry Purcell (1659-1695) έχει γράψει μια σύνθεση για φωνή με τον τίτλο "O, Solitude". Οι στίχοι είναι του Γάλλου ποιητή Antoine Girard de Saint-Amant (1594–1661) (La Solitude) μετφρασμένοι στα Αγγλικά από την Katherine Philips (1632-1664)
O solitude, my sweetest choice (Purcell)
Άλλη μια εξίσου ωραιότατη σύνθεση σε τζαζ ύφος είναι και του Ben Webster - Solitude. Απολαύστε το σαξόφωνό του.
Η "Σουίτα της Άπω Ανατολής" θα μπορούσε καλύτερα να λέγεται "Σουίτα της Εγγύς Ανατολής" μια και μόνο ένα κομμάτι της αναφέρεται σε χώρα της Άπω Ανατολής, την Ιαπωνία (Ad Lib on Nippon). H Σουίτα αυτή είναι μια απ' τις πιο σπουδαίες και μοναδικές δημιουργίες των Ellington και Strayhorn. Η ορχήστρα του Έλλινγκτον πήγε σε μια τουρνέ το 1963 που την χρηματοδότησε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι χώρες που επισκέφθηκαν ήταν η Συρία, η Ιορδανία, η Ινδία, η Σρι Λάνκα (τότε Κεϋλάνη) το Πακιστάν, το Ιράν (τότε Περσία) ο Λίβανος και η Τουρκία. Αυτά τα ταξίδια καθώς κι ένα ταξίδι στο 1964 στην Ιαπωνία υπήρξαν η αρχική έμπνευση για την μουσική σουίτα.
Είναι ένα στοχαστικό, δεξιοτεχνικό, ιμπρεσσιονιστικό ηχητικό ταξίδι στην Ανατολή μέσα από τα μάτια και τα αυτιά δύο ανδρών που υπήρξαν μουσικοί με οράματα και που είχαν μαζί τους άλλους μουσικούς ικανούς να αποτυπώσουν με ζωντάνια αυτά τα οράματα.
O Duke Ellington (1899-1974) ήταν Αμερικανός συνθέτης και πιανίστας που με την τζαζ ορχήστρα του έδωσε συναυλίες σε Αμερική και Ευρώπη για πάνω από εξήντα χρόνια
Duke Ellington
Όταν ηχογραφήθηκε η "Σουίτα της Άπω Ανατολής" τον Δεκέμβριο του 1966 είχε συνολικά εννέα κομμάτια. Αυτά τα κομμάτια έχουν διαφορετικές προελεύσεις και εμπνεύσεις. Η συνοχή και η ωριμότητα της σουίτας οφείλεται στην μεγάλη περίοδο συνθετικής δουλειάς, καθώς οι μουσικοί τα επεξεργάζονταν και αναθεωρούσαν τα κομμάτια για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το αποτέλεσμα ήταν να θεωρείται αυτό το έργο σαν ένα απ' τα μεγαλύτερα αριστουργήματα των Ellington και Strayhorn. Μπορεί επίσης να λεχθεί ότι υπήρξε το κύκνειο άσμα της ιστορικής τους συνεργασίας, καθώς ο Strayhorn ήταν πολύ άρρωστος όταν γινόταν η ηχογράφηση και πέθανε πέντε μήνες αργότερα.
Ο Billy Strayhorn (1915-1967) ήταν Αμερικανός συνθέτης της τζαζ, πιανίστας, στιχουργός και διασκευαστής που συνεργάστηκε με τον Duke Ellington για περισσότερα από τριάντα χρόνια.
Billy Strayhorn
Όταν ολοκληρώθηκε, η "Σουίτα της Άπω Ανατολής" είχε σαν στόχο να μεταφέρει τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό της ορχήστρας όταν ταξίδευε σ' αυτές τις πραγματικά εξωτικές χώρες και που ήταν τόσο διαφορετικές απ' ότι οι περισσότεροι γνώριζαν. Τα βρίσκει κανείς όλα αυτά στα μουσικά θέματα, στα μοτίβα, στις φόρμες, στις αρμονικές αλληλουχίες και στις ιδέες που εκφράζουν ευχαρίστηση, χαρά, λύπη και διάφορα μουσικά συναισθήματα του μυστηρίου της Ανατολής.
1. Το αρχικό κομμάτι "Tourist Point of View" του Έλλινγκτον παρουσιάζει την αίσθηση της έκπληξης φτάνοντας στην Ανατολή, στην Συρία. Ο Paul Gonsalves με το τενόρο σαξόφωνό του μας οδηγεί στους ήχους, τα αξιοθέατα αλλά και τις εξωτικές εικόνες που βίωσαν.
01 Tourist Point of View
2. Το Bluebird of Delhi (αρχικά είχε τον τίτλο Mynah) του Στρέιχορν είναι μια αφιέρωση στο πουλί Μάινα που συχνά τον επισκεπτόταν στο δωμάτιό του όταν η ορχήστρα βρισκόταν στην Ινδία. Ο Jimmy Hamilton με τους ήχους του κλαρινέτου του μας αποκαλύπτει το πνεύμα του πουλιού καθώς μιμείται τα τιτιβίσματά του.
02 Bluebird of Delhi (Mynah)
3. To Isfahan βασίζεται σε μια παλιότερη σύνθεση του Στρέιχορν με τον τίτλο Elf που παρουσιάστηκε το 1963. Ο τίτλος με το όνομα της πρώην πρωτεύουσας της Περσίας ήταν έμπνευση του Έλλινγκτον που την ονόμασε "Πόλη Ποιητικής Ομορφιάς". Το Isfahan έγινε το πιο δημοφιλές κομμάτι της Σουίτας εξ αιτίας της εντυπωσιακής ερμηνείας του Johnny Hodges (άλτο σαξόφωνο).
03 Isfahan
4. Το Depk του Έλλινγκτον είχε σαν έμπνευση ένα χορό παιδιών στο Αμμάν (Ιορδανία) δίνοντας έτσι, εκτός από το παιχνδιάρικο ύφος των παιδιών, την ελπίδα και την αισιοδοξία στην Σουίτα. Το Depk παρουσιάζει μια ντουζίνα αγόρια και κορίτσια που χορεύουν χαρούμενα.
04 Depk
5. Το επόμενο είναι το Mount Harissa του Έλλινγκτον, αρχικά γνωστό ως Nob Hill, που προέρχεται από έναν γνωστό λόφο του Λιβάνου. Κι εδώ γι' άλλη μια φορά ο Paul Gonsalves με το τενόρο σαξόφωνό του αναπτύσσει τα θέματα της σουίτας ενώ ταυτόχρονα φωτίζεται η αλληλλεπίδραση του σαξόφωνου με το πιάνο του Έλλινγκτον.
05 Mount Harissa
6. Το Blue Pepper του Έλλινγκτον ξεπροβάλει μ' έναν ρυθμό ροκ εντ ρολ. Λειτουργεί σαν ιντερλούδιο στην σουίτα, κάτι σαν ένα χαρούμενο διάλειμμα για τα αυτιά των ακροατών.
06 Blue Pepper
7. Το Agra του Στρέιχορν ονομάζεται έτσι από μια πόλη της Ινδίας που φιλοξενεί το διάσημο Ταζ Μαχάλ. Τα Ινδικά μοτίβα είναι πολύ καθαρά σ' αυτό το κομμάτι. Γράφηκε για το βαρύτονο σαξόφωνο του Harry Carney και μας φέρνει στο νου την μεγαλοπρέπεια, την ομορφιά αλλά και τα βαθιά συναισθήματα απ' το θρυλικό αυτό αξιοθέατο της Ινδίας και της ιστορίας του.
07 Agra
8. Το Amad του Έλλινγκτον εκφράζει όλο το μυστήριο της περιοχής. Η ερμηνεία του τρομπονίστα Lawrence Brown βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.
08 Amad
9. Τελικά το Ad Lib on Nippon το έγραψε ο Έλλινγκτον μαζί με τον σαξοφωνίστα/κλαρινετίστα Jimmy Hamilton μετά την επίσκεψή τους στην Ιαπωνία. Αυτό το κομμάτι έχει τέσσερα τμήματα: Fugi, Igoo, Nagoya, και Tokyo. Τα δύο πρώτα είναι κυρίως πιανιστικά κομμάτια, που αναδεικνύουν τον Έλλινγκτον. To Igoo και το Τokyo αναδεικνύουν τον Χάμιλτον και υπαινίσσονται ότι είναι δικές του συνθέσεις. Το Αd Lib έχει μια ευδιάκριτη ανατολίτικη αίσθηση και το πιάνο του Έλλινγκτον είναι πραγματικά εντυπωσιακό.
09 Ad Lib on Nippon
Να πούμε τελικά, ότι αυτή η "Σουίτα της Άπω Ανατολής" έιναι ένα περιπετειώδες μουσικό ταξίδι μακριά τπ' την βολική ατμόσφαιρα πολλών ακροατών αλλά σε κάποιο βαθμό ίσως και μουσικών. Οι επιρροές της Ανατολής μπλέχτηκαν ιδανικά με το ύφος της μπάντας του Έλλινγκτον σαν ομάδα αλλά και σαν ξεχωριστά μέλη. Καταφέρνει να αναμείξει το παλιό και το νέο, το διαφορετικό και το οικείο με τέτοιο τρόπο που θέλεις να το ακούς πάλι και πάλι.
Πρέπει να αναφέρουμε όλα τα ονόματα των μουσικών χωρίς τους οποίους αυτή η εξαιρετική Σουίτα δεν θα είχε μείνει στην ιστορία της τζαζ μουσικής σαν ένα απ' τα αριστουργήματά της.
Duke Ellington – piano Mercer Ellington – trumpet, flugelhorn Herbie Jones – trumpet, flugelhorn William "Cat" Anderson – trumpet Cootie Williams – trumpet Lawrence Brown – trombone Buster Cooper – trombone Chuck Connors – trombone Johnny Hodges – alto saxophone Russell Procope – alto saxophone, clarinet Jimmy Hamilton – tenor saxophone, clarinet Paul Gonsalves – tenor saxophone Harry Carney – baritone saxophone John Lamb – double bass Rufus Jones – drums
Μια και το πιο δημοφιλές κομμάτι είναι το Ισπαχάν, ας το ακούσουμε από μια ζωντανή μαγνητοσκόπηση με τον εξαιρετικό Johnny Hodges στο άλτο σαξόφωνο
DUKE ELLINGTON - ISFAHAN - played by Johnny Hodges
Μουσικά πορτρέτα εμπνευσμένα από μουσικούς της τζαζ, που φιλοτέχνησε η Αμερικανίδα συνθέτρια και πιανίστα Βάλερι Κέιπερς (Valerie Capers) που γεννήθηκε το 1931 στην Ν. Υόρκη σε μουσική οικογένεια που την μύησε στην τζαζ μουσική. Ο πατέρας της ήταν επαγγελματίας πιανίστας της τζαζ κι ο αδελφός της Μπόμπυ έπαιζε τενόρο σαξόφωνο και φλάουτο σε Αφρο-Κουβανέζικη μπάντα.
Βάλερι Κέιπερς
Η Κέιπερς τυφλώθηκε στα έξι της χρόνια από κάποια ασθένεια. Είχε όμως μια σπουδαία δασκάλα κλασικού πιάνου, την Ελίζαμπεθ Θοντ (Elizabeth Thode) που της δίδαξε την μουσική σημειογραφία Μπράιγ για τυφλούς και η οποία την ενθάρρυνε να σπουδάσει μουσική στο Τζούλιαρντ όπου απεφοίτησε με Μάστερ και ήταν η πρώτη τυφλή πτυχιούχος του Τζούλιαρντ το 1960.
Μετά την αποφοίτησή της ο αδελφός της που ήταν μουσικός τζαζ της έρριξε την ιδέα να σπουδάσει και τζαζ μουσική. Της ζήτησε να αρχίσει να συνθέτει κομμάτια τζαζ για την μπάντα του. Έτσι, λίγο λίγο μείωσε την μελέτη του κλασικού πιάνου κι άρχισε να ασχολείται με την τζαζ μέχρι που το 1966 δημιούργησε το δικό της τρίο και ηχογράφησε το πρώτο της τζαζ άλμπουμ, Portrait in Soul.
Jazz Piano - Mark Kazav
Πετυχημένη συνθέτρια, έχει στο ενεργητικό της κάποια πολύ σπουδαία έργα όπως "Sing About Love" (Χριστουγεννιάτικη καντάτα), το Sojourner, ένα οπερατόριο βασισμένο στην ζωή της ακτιβίστριας Sojourner Truth και το Τραγούδι των Εποχών, έναν κύκλο τραγουδιών για φωνή, πιάνο και τσέλο που έχει ερμηνευθεί κατά καιρούς από αρκετούς καλλιτέχνες.
Η εκπληκτική δουλειά της ως εκπαιδευτικού έχει επαινεθεί ως πρωτότυπη κι εντυπωσιακή. Τα πορτρέτα της Τζαζ (Portraits in Jazz) είναι μινιατούρες για τους σπουδαστές του κλασικού πιάνου που θέλουν να εκτεθούν στην τζαζ μουσική. Μερικοί απ' τους καλλιτέχνες που η Κέιπερς φιλοτεχνεί το μουσικό τους πορτρέτο είναι οι παρακάτω:
Στο πρώτο κομμάτι μιμείται την χαρακτηριστική φωνή της Έλλα Φιτζέραλντ μ' αυτό το τόσο τζαζ ηχόχρωμα. Είναι ένα ζωηρό και με αρκετούς τονισμούς κομμάτι.
Έλλα Φιτζέραλντ
Εμπνευσμένο απ' τις όμορφες μελωδίες και μπαλλάντες του Μάιλς Ντέιβις, παίρνει μια απλή μελωδία και την μεταμορφώνει σε μια σύνθεση γεμάτη ζεστασιά και ιμπρεσσιονιστικές αρμονίες.
Μάιλς Ντέιβις
Εμπνευσμένο απ' την μουσική του Τελόνιους Μονκ με πολλά πέμπτα κι έβδομα διαστήματα, αντιχρονισμούς και κλάστερς συγχορδιών που συναντάμε στην μουσική του.
Τελόνιους Μονκ
Εδώ μια διασκευή του σόλο πιάνου σε τζαζ γκρουπ με την ίδια την Βάλερι Κέιπερς στο πιάνο, ένα έργο που χρησιμοποιεί τις I, IV και V συγχορδίες και που περιέχει ένα θέμα και δύο παραλλαγές, αφιερωμένο στον Ντιούκ Έλλινγκτον.
Ντιούκ Έλλινγκτον
Μια χαριτωμένη μπαλάντα αφιερωμένη στην Μπίλυ Χάλιντεϊ που επηρέασε την τζαζ μουσική.
Μπίλλι Χάλιντεϊ
To πιο δύσκολο έργο όλου του άλμπουμ, που κάνει ένα μικρό λογοπαίγνιο με το όνομα του John Coltrane, παραφράζοντάς το σε Cool-Trane, είναι το παρακάτω. Πέρα απ' την δυσκολία του είναι και αρκετά δυσαρμονικό. Η μελωδική του γραμμή παρομοιάζεται με την μουσική που παίζει το σαξόφωνο.
Τζων Κολτρέιν
Κι ένα μικρό τετράστιχο αφιερωμένο στην Μουσική Τζαζ με ελεύθερη δική μου μετάφραση:
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΖΑΖ
Πειστήριο της μουσικής σου! Μουσική Τζαζ! Φανερό και στα χορευτικά σου βήματα Ενθουσιασμός και Πάθος! Με την χαρά της καρδιάς σου.
Σε όλους αρέσουν τα ταξίδια. Από παλιά οι άνθρωποι ταξίδευαν είτε με τα πόδια, είτε με άλογα, με άμαξες, με τρένα και σήμερα με αυτοκίνητα και αεροπλάνα. Έψαξα και βρήκα κάποια λογοτεχνικά έργα που παρουσιάζουν με τον δικό τους τρόπο ταξίδια με τρένα. Οι μεταφράσεις των ξένων λογοτεχνικών έργων είναι δικές μου. Συνοδεύονται και με κάποια μουσικά κομμάτια που ένιωσα να ταιριάζουν.
Night Train, ζωγράφος Lionel Walden (1861-1933)
Richard Theze: Ταξιδιώτης (αποσπάσματα)
Έχω ενταχθεί στις τάξεις
Εκείνων που αρχειοθετούν
Κάποια απόσταση στην δουλειά
Με το τρένο
...
Από το προάστιο στην πόλη (και πίσω)
Με πολύ πρωινή έγερση για να χαιρετήσω τον ψυχρό αέρα
Και τα πουλιά, στην γραμμή και στα καλώδια
Που, με την σειρά τους δικτυώνονται,
Χαιρετούν την ημέρα
Με τραγουδιστά τιτιβίσματα
...
Εδώ, ο παλιός σταθμός, χωρίς ανθρώπους
Καλυμμένος με σανίδες, κάποτε ευημερούσε, πριν
Την έλευση του μηχανήματος εισιτηρίων.
Ο Ντβόρζακ ήταν πολύ κοσμογυρισμένος. Του άρεσαν τα ταξίδια και είχε επισκεφθεί αρκετά μέρη στην Ευρώπη και στην Αμερική. Έγραψε έναν κύκλο οκτώ κομματιών για σόλο πιάνο με τον τίτλο Humoresques έργο 101. Το πιο γνωστό και με πολλές διασκευές είναι το υπ' αριθμόν επτά (7). Στο βίντεο που ακολουθεί είναι όλος ο κύκλος και στα σχόλια του βίντεο μπορείτε να βρείτε το έβδομο.
Dvorak: Humoresques op 101
Ακολουθεί μια πολύ όμορφη διασκευή του έβδομου κομματιού σε τζαζ ύφος
Humoresque jazz
* * *
Πωλ Θερού: Το παλιό εξπρές της Παταγονίας (απόσπασμα)
Κι όμως ένας από μας μέσα στον υπόγειο σιδηρόδρομο ήταν φανερό πως δεν πήγαινε στην δουλειά του. Το καταλάβαινες αμέσως απ’ το μέγεθος της αποσκευής του. Και πάντα μπορείς ν’ αναγνωρίσεις έναν φυγάδα από την αναστατωμένη και περιπλανώμενη έκφραση της αυταρέσκειας’ είναι εμφανές το μυστικό που έχει στο στόμα του - φαίνεται σαν να είναι έτοιμος να σπάσει μια φυσαλίδα.
Το βίντεο τους Τσαρλς Μίνγκους που ακολουθεί δίνει την αίσθηση του τροχασμού του τρένου, τον ήχο της κόρνας του και τον σταθερό ταχύ ρυθμό του
Charles Mingus - Wham Bam Thank You Ma'am
*
* *
Άζη Γουζίου, Μια Αλλόκοτη Βόλτα (απόσπασμα από το διήγημά μου)
.Οι θύρες έκλεισαν. Οι επιβάτες που κατέβηκαν έφυγαν βιαστικά απ’ το σταθμό σε διάφορες κατευθύνσεις.Το τρένο ξεκίνησε και στην πλατφόρμα έμεινε μόνη της. Αυτή ήταν η πιο μαγική στιγμή για τη Νίκη. Αυτή τη στιγμή περίμενε τόση ώρα. Να βρίσκεται στην αποβάθρα σαν υποψήφια ταξιδιώτισσα και τελικά να μην μπαίνει μέσα. Να παρατηρεί μόνο όλους τους ταξιδιώτες κι εκείνοι να νομίζουν ότι είναι μια ταξιδιώτισσα κι αυτή. Είχε μια περίεργη χαρά μέσα της που τους εξαπατούσε. Όλοι εκεί, έχουν μια κρυφή, κοινή συμφωνία: να συνταξιδέψουν με τον συρμό που περιμένουν. Κι όμως, η Νίκη πρόδωσε την άτυπη συμφωνία τους και τους παράτησε. ‘Εμεινε έξω με την θέλησή της. Κάποιοι την κοίταξαν με απορία που δεν μπήκε μέσα στο βαγόνι. Και κάποιοι, μόλις ξεκίνησε το τρένο, την κοίταζαν απ’ τα παράθυρα με συμπόνοια που δεν το πρόλαβε. Έφυγε το τρένο. Έρημος ο σταθμός. Η βουή του συρμού είχε αρχίσει να χάνεται κι οι ράγες κάτω να περιμένουν το επόμενο τρένο...
Jan Garbarek - Twelve Moons
* * *
Μεσάνυχτα στον Μεγάλο Δυτικό, Τόμας Χάρντυ (αποσπάσματα)
Σε μια θέση τρίτης θέσης καθόταν το αγόρι που ταξίδευε
Και η λιπαρή φλόγα της λάμπας οροφής
Έπαιζε πάνω στην αδιάφορη φόρμα του και στο πρόσωπό του
Τυλιγμένο το παρελθόν του γνωρίζοντας σε τι πήγαινε
Ή από πού ερχόταν
.....
Στην λωρίδα του καπέλου του το αγόρι που ταξίδευε
Είχε κολλήσει ένα εισιτήριο’ κι από ένα σκοινί
Γύρω στον λαιμό του κρεμόταν ένα κλειδί του κουτιού του
Που στραφτάλιζε απ’ τις αχτίνες της θλιβερής λάμπας
Σαν ένα ζωντανό πράγμα
Loreena McKennitt - All Souls Night
* * *
Μανόλης Αναγνωστάκης: Κάτω απ’ τις ράγες
Κάτω απ’ τις ράγες του τρένου
Κάτω από τις γραμμές του βιβλίου
Κάτω από τα βήματα των στρατιωτών
Όταν όλα περάσουν — πάντα σε περιμένω.
Πέρασαν από τότε πολλά τρένα
Κι άλλα πολλά βιβλία θα διαβαστούν
Κι άλλοι στρατιώτες το ίδιο θα πεθάνουν.
Κάτω από καθετί που σου σκεπάζει τη ζωή
Όταν όλα περάσουν—
Σε περιμένω
Schubert, Death and the Maiden
* * *
Ανδρέας Εμπειρίκος: Θα περιμένουμε
Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει
Το τραίνο μας με το πολύτιμο φορτίο
Το τραίνο μιας άλλης ώρας
Μιας άλλης χώρας που σύνορα δεν έχει.
Θα περιμένουμε μην τυχόν περάσει
Το τραίνο που δεν μπορεί μια και ξεκίνησε να σταματήσει
...Δυό πράγματα υπάρχουν μόνο: ο έρωτας, κάθε λογής, με όμορφες κοπέλες κι η μουσική της Νέας Ορλεάνης ή του Ντιούκ Έλιγνκτον. Τα υπόλοιπα θά 'πρεπε να πάψουν να υπάρχουν, γιατί τα υπόλοιπα είναι αντιαισθητικά και οι λίγες σελίδες που ακολουθούν, σαν απόδειξη, στηρίζονται στο γεγονός ότι ολόκληρη η ιστορία είναι αληθινή αφού την έπλασα εγώ με τη φαντασία μου, από την πρώτη μέχρι και την τελευταία λέξη...
(Από την εισαγωγή του βιβλίου)
Ο Μπορίς Βιάν - Boris Vian (1920-1959) ήταν Γάλλος συγγραφέας, τζαζίστας, τραγουδοποιός, ηθοποιός, μεταφραστής, μέλος της 'Παταφυσικής και διευθυντής του τμήματος τζαζ της δισκογραφικής εταιρίας Philips. Αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους πιο σημαντικούς διανοούμενους της μεταπολεμικής Γαλλίας. Δημοσίευσε και με το ψευδώνυμο Βέρνον Σάλιβαν (Vernon Sullivan) αλλόκοτες παρωδίες αστυνομικού περιεχομένου, εξαιρετικά αμφιλεγόμενες την εποχή της δημοσίευσής τους εξ αιτίας της αντισυμβατικής θέσης τους.
Μπορίς Βιάν
O Βιάν επηρρέασε σημαντικά την τζαζ Γαλλική μουσική σκηνή και υπήρξε ο σύνδεσμος για τους Hoagy Carmichael, Duke Ellington και Miles Davis στο Παρίσι. Το βιβλίο του "Ο Αφρός των Ημερών είναι το πιο γνωστό του και το οποίο υπέγραψε με το πραγματικό του όνομα. Σ' αυτό το βιβλίο γίνονται συχνές αναφορές σε έργα του Ντιούκ Έλινγκτον. Είναι πειραματικό κι έχει ένα συγκεκριμένο θέμα: Η ρομαντική αγάπη συναντά την σκληρή πραγματικότητα και μέσα σ' αυτό το πλαίσιο υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό και σολιστικά μέρη.
Απ' τις σελίδες του βιβλίου θα διαβάσουμε και θα ακούσουμε τα κομμάτια που υπάρχουν στο "πρόγραμμα" της βραδιάς, που είναι κυρίως διασκευές του Ντιούκ Έλινγκτον.
-Θα πάρεις ένα απεριτίφ; ρώτησε ο Κόλιν. Τέλειωσα το πιανοκταίηλ μου, θα μπορούσες να το δοκιμάσεις.
-Δουλεύει; ρώτησε ο Τσικ.
-Ρολόι. Παιδεύτηκα ώσπου να το ρυθμίσω, αλλά το αποτέλεσμα ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Παίζοντας το "Black and Tan Fantasy" έβγαλα ένα κοκταίηλ, να σου πέφτουν τα σάλια.
-Και πώς λειτουργεί; ρώτησε ο Τσικ.
-Σε κάθε νότα, εξήγησε ο Κόλιν, αντιστοιχεί ένα οινοπνευματώδες, ένα λικέρ ή ένας χυμός. Το σκληρό πεντάλι αντιστοιχεί στο χτυπητό αβγό και το μαλακό πεντάλι στα παγάκια. Για τη σόδα, πρέπει να παίξεις μια τρίλια στις ψηλές σκάλες. Οι ποσότητες είναι ανάλογες με την αξία κάθε νότας: στο δέκατο έκτο αντιστοιχεί το δέκατο έκτο της μεζούρας, στο τέταρτο το τέταρτο και ούτω καθεξής. Όταν το κομμάτι είναι αργό, μπαίνει αυτόματα σε λειτουργία ένα σύστημα τόνων και ημιτονίων που αυξάνει την περιεκτικότητα σε οινόπνευμα, ενώ η ποσότητα μένει σταθερή - γιατί αλλιώς το κοκταίηλ θα ξεχείλιζε. Ανάλογα με τη διάρκεια της μελωδίας μπορείς, αν θέλεις, μ' ένα κουμπί που υπάρχει στο πλάι, ν' αλλάξεις την αξία κάθε μέτρου περιορίζοντάς το, για παράδειμγα, στο ένα εκατοστό, για να μπορέσεις να φτιάξεις ένα ποτό που θα εκμεταλλεύεται όλες τις αρμονίες. (σελ.15)
Black and Tan Fantasy
-Ένα πράγμα μόνο δεν έχω τελειοποιήσει ακόμα, είπε ο Κόλιν. Είναι το σκληρό πεντάλι για το χτυπητό αβγό. Αναγκάστηκα να βάλω καινούργιους μοχλούς, γιαί όταν παίζεις μια ζωηρή μελωδία, πέφτουν ολόκληρες μπουκιές ομελέτα μέσα στο κοκταίηλ και δυσκολεύεσαι να το καταπιείς. Θα το αλλάξω. Αρκεί να το προσέξεις. Αν θέλεις κρέμα, είναι το σολ μινόρε.
-Θα φτιάξω ένα κοκταίηλ με το "Loveless Love", είπει ο Τσικ. Θα είναι καταπληκτικό. (σελ 16)
Loveless Love
- Θα συμβούλευα στον κύριο κάτι μ' αίσθημα, όπως τη "Χλόη" (Chloe) σ' ενορχήστρωση Ντιούκ Έλινγκτον [---] είπε ο Νικόλας. (σελ.28) [...] Ο Κόλιν διάλεξε τη "Χλόη" όπως τον είχε συμβουλέψει ο Νικόλας κι έβαλε το δίσκο στο πικάπ. Τοποθέτησε προσεχτικά τη μύτη της βελόνας στο πρώτο αυλάκι που τινάχτηκε ενοχλημένο, και κοίταξε τον Νικόλα που βυθιζόταν σε παλμική έκσταση. (σελ. 29) [...]
- Από δω ο Κόλιν, είπε η Ίσις. Κόλιν, να σου συστήσω τη Χλόη.
Ο Κόλιν κατάπιε το σάλιο του. Το στόμα του κολλούσε και γρατζούναγε σα να είχε φάει καφτή πίτσα.
- Χαίρω πολύ! είπε η Χλόη
- Χαίρω...Σας έχει ενορχηστρώσει ο Ντιούκ Έλινγκτον; ρώτησε ο Κόλιν και τό 'βαλε στα πόδια γιατί ήταν σίγουρος ότι είχε πει βλακεία. (σελ. 38) [...]
Πήρε ένα φυλλαράκι ου από το μπουκέτο στο τραπέζι, κι αρπάζοντας την τούρτα με το ένα χέρι άρχισε να τη σγριφογυρίζει γρήγορα στην άκρη των δαχτύλων του, ενώ με το άλλο του χέρι τοποθέτησε μια από τις μύτες του ου στο στριφογυριστό αυλάκι που είχε χαράξει με το μαχαίρι.
- Άκου! είπε
Ο Τσικ άκουσε. Ήταν η "Χλόη", σ' ενορχήστρωση Ντιούκ Έλινγκτον (σελ.45)
Chloe
- Βάλε μου λίγη μουσική, Κόλιν μου, είπε η Χλόη. Βάλε μελωδίες που σ' αρέσουν.
- Θα σε κουράσει, είπε ο Κόλιν.
Μιλούσε από πολύ μακριά, η όψη του ήταν άσκημη. Η καρδιά του έπιανε όλο το χώρο στο στήθος του, τώρα μόνο το καταλάβαινε.
- Όχι, σε παρακαλώ, είπε η Χλόη.
Ο Κόλιν σηκώθηκε, κατέβηκε τη δρύινη ανεμόσκαλα κι άναψε το αυτόματο μηχάνημα. Υπήρχαν μεγάφωνα σ' όλα τα δωμάτια, κι εκείνος άνοιξε το μεγάφωνο της κρεβατοκάμαρας.
- Ποιό δίσκο έβαλες; ρώτησε η Χλόη. (σελ. 100) [...]
Υπήρχε κάτι το αιθέριο στο παίξιμο του Τζώνυ Χότζες, κάτι ανεξήγητο και τέλεια αισθησιακό. Ο αισθησιασμός σε γνήσια κατάσταση, απελευθερωμένος από το κορμί.
Οι γωνιές της κάμαρας μαλάκωναν και στρογγύλευαν με τη μουσική. Ο Κόλιν κι η Χλόη ήταν τώρα ξαπλωμένοι στο κέντρο μιας σφαίρας.
- Ποιό ήταν αυτό το κομμάτι; ρώτησε η Χλόη.
- Το "The mood to be wooed", είπε ο Κόλιν.
- Έτσι ένιωθα κι εγώ, είπε η Χλόη. (σελ. 101)
The mood to be wooed
- Προσέχετε όπως θα μπαίνετε, είπε, είναι στρογγυλή.
- Ναι, τό 'χω συνηθίσει, είπε ο Φαγομανίκης, είναι έγκυος;
- Μα όχι, είπε ο Κόλιν, είστε ηλίθιος, η κάμαρα είναι στρογγυλή.
- Ολοστρόγγυλη; ρώτησε ο καθηγητής. Μήπως παίξατε κανένα δίσκο του Έλινγκτον;
- Ναι, είπε ο Κόλιν.
- Έχω κι εγώ μερικούς σπίτι μου, είπε ο Φαγομανίκης. Ξέρετε το "Slap Happy"; (σελ.104)
Slap Happy
Βρισκόταν στη μέση του μαγαζιού, όπου ο Κόλιν είχε φέρει το πιανοκταίηλ του. Ολόγυρα έβλεπες στοιβαγμένα αλλίκοτα παλιά πράγματα, πολυθρόνες, καρέκλες, κονσόλες ή άλλα έπιπλα. Δεν είχε πολύ φως και μύριζε κερί και γαλάζιο σαράκι. Ο αντικιτάριος πήρε ένα ξύλινο ταμπουρέ και κάθησε μπροστά στο μηχάνημα. Είχε περάσει λουκέτο στην πόρτα που είχε σκάσει από το κακό της, κι έτσι δεν τους ενοχλούσε πια.
- Ξέρετε καθόλου Ντιούκ Έλινγκτον; είπε ο Κόλιν.
- Ναι, είπε ο αντικιτάριος. Θα σας παίξω το "Blues of the vagabond". (σελ.141) [...]
Έπαιζε με ασυνήθιστη ευαισθησία, κι οι νότες πέταγαν ανάλαφες κι αέρινες σαν τη μελωδία του κλαρινέτου του Μπάρνυ Μπίγκαρντ στη διασκευή του Ντιούκ.
Ο Κόλιν είχε καθήσει κατάχαμα για ν' ακούσει, με την πλάτη ακουμπισμένη στο πιανοκταίηλ, κι έκλαιγε με μεγάλα ελλειπτικά κι ευλύγιστα δάκρια, σα λαχούρια, που κύλαγαν στα ρούχα του κι έτεχαν στο σκονισμένο πάτωμα. Η μουσική πέρναγε από μέσα του και ξανάβγαινε φιλγραρισμένη, αλλά η μελωδία που έβγαινε απ' αυτόν έμοιαζε πολύ περισσότερο με τη "Χλόη" παρά με το "Blues of the vagabond". (σελ. 142)
Blues of the vagabond
- Να παίξω το "Misty Morning"; πρότεινε ο αντικιτάριος. Είναι καλό;
- Ναι, είπε ο Κόλιν. Έχει τρομερή απόδοση. Δίνει ένα κοκταίηλ απαλό γκρίζο και πράσινο της μέντας, με μια γεύση πιπέρι και καπνό.
Ο αντικιτάριος κάθησε πάλι στο πιάνο κι έπαιξε το "Misty morning". Το ήπιαν. Έπειτα έπαιξε και το "Blues bubbles" και σταμάτησε, γιατί είχε αρχίσει να παίζει δυό νότες μαζί κι ο Κόλιν ν' ακούει τέσσερις διαφορετικές μελωδίες ταυτόχρονα. Ο Κόλιν έκλεισε το σκέπαρμα του πιάνου με σχολαστική προσοχή. (σελ. 143)
Misty Morning
Blues bubbles
Συμπληρωματικά να αναφέρω ότι "Ο Αφρός των Ημερών" έχει γυριστεί ταινία τρεις φορές. Το 1968 με τίτλο Spray of the Days, το 2001 με τίτλο Chloe και το 2013 με τίτλο Mood Indigo.
Το trailer της τελευταίας ταινίας.
Mood Indigo
Επίσης ο Ρώσος συνθέτης Έντισον Ντενίσοφ έγραψε το 1981 μια όπερα με τον Γαλλικό τίτλο "L'Ecume des jours" που η πρεμιέρα της έγινε στις 15 Μαρτίου 1986.
L'Ecume des jours
Συνειδητά απέφυγα την παράθεση της ιστορίας και παρέμεινα μόνο στα μουσικά αφιερώματα για να προκαλέσω κάποιον ερεθισμό στην ανάγνωση του βιβλίου και στους συμβολισμούς που ενυπάρχουν αποφεύγοντας έτσι πιθανές αποκαλύψεις (spoiler).
ΠΗΓΕΣ:
Wikipedia
Μπορίς Βιάν: Ο Αφρός των Ημερών εκδ. γράμματα 1979 μετάφρ. Ρένα Χατχούτ
Σας καλώ σ’ ένα μπουφέ εδεσμάτων μετά μουσικής ή - πιο σωστά - μουσική εμπνευσμένη από εδέσματα. Εδώ τα πιο νόστιμα πιάτα. Καλή σας όρεξη!
Χάνσελ και Γκρέτελ του Ένγκελμπερτ Χούμπερτινκ Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ είναι δύο αδέλφια, που μια κακή και κανίβαλη μάγισσα τα απήγαγε και τα έκλεισε σ’ ένα σπίτι φτιαγμένο από τούρτες, γλυκίσματα και άλλες λιχουδιές, ώστε να δελεάζει τα παιδιά. Τα δυο παιδιά καταφέρνουν να διαφύγουν, μια και αποδεικνύονται πιο έξυπνα απ’ την μάγισσα. Είναι ένα παραμύθι γερμανικής προέλευσης που έχει αναπαρασταθεί σε πολλά μέσα, με πιο γνωστή την όπερα του Ένγκελμπερτ Χούμπερτινκ Hänsel und Gretel (1893) Η εισαγωγή της όπερας
O χορός της Νεράιδας Ζαχαρένιας του Τσαϊκόφσκυ Στην Δεύτερη Πράξη του μπαλέτου του Τσαϊκόφσκυ Καρυοθραύστης, η Κλάρα πηγαίνει στην χώρα των ζαχαρωτών. Είναι το βασίλειο της Νεράιδας Ζαχαρένιας, ενός μαγεμένου πλάσματος που είναι εμπνευσμένο από ένα γλυκό φτιαγμένο από στρώσεις ζάχαρης. Για να αποδώσει ο Τσαϊκόφσκυ την λεπτότητα της λιχουδιάς χρησιμοποίησε την τσελέστα, ένα όργανο που είχε εφευρεθεί μόλις πέντε χρόνια πριν συνθέσει το μπαλέτο του. Η αργυρόηχη τσελέστα, μαζί με τα πιτσικάτι των εγχόρδων, την χρήση των ξύλινων πνευστών και του μπάσου κλαρινέτου, δίνει στον χορό της Νεράιδας Ζαχαρένιας ένα ιδιαίτερο και λεπτεπίλεπτο χρώμα.
Σαντιγύ (Schlagobers) του Ρ. Στράους. Η Πριγκίπισσα Πραλίνα, ο Πρίγκιπας Κακάο και η Δεσποινίς Μαριάννα Σαρτρέζ (είδος λικέρ από βότανα και λουλούδια) είναι μόνο τρεις από τους χαρακτήρες που εμφανίζονται στο μπαλέτο Σαντιγύ. Διαδραματίζεται σε ένα ζαχαροπλαστείο και διάφορα γλυκά ζωντανεύουν για να διασκεδάσουν μια ομάδα παιδιών. H πολυτελής πρεμιέρα έγινε το 1924, αλλά “ανακάτεψε” τα στομάχια των κριτικών. Σε μια μεταπολεμική εποχή όπου υπήρχε έλλειψη τροφής, η θέα τόσης ζάχαρης ήταν κάπως υπερβολική. Ο Στράους εξήγησε: “Δεν μπορώ να αντέξω αυτή την τραγωδία στον παρόντα χρόνο. Θέλω να δημιουργήσω χαρά”. Στο βίντεο που ακολουθεί ακούγονται: Ο χορός του κακάου, Ο χορός των ζαχαρωτών, Ο κύκλος της ζάχαρης του καφέ και του κακάου, Το βαλς της σαντιγύ.
Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων του Τζόμπυ Τάλμποτ
Η Αλίκη κάθεται σε μια καρέκλα που έχει το σχήμα ενός μικρού κέικ. Ένας φανταχτερός τύπος χορεύει κλακέτες πάνω σ’ ένα τραπέζι. Εδώ έχουμε το “Τσάι Πάρτι του τρελο-Καπελά”. Και υπάρχουν τόσα όμορφα ψημένα καλούδια στην σκηνή. Η Αλίκη τρώει ένα κέικ που με μαγικό τρόπο την κάνει θεόρατη ενώ η Ντάμα Κούπα είναι, φυσικά, σε αποστολή να βρει ποιος έκλεψε τις τάρτες μαρμελάδας.
Κέικ και Μπύρα του Μπρίτεν Το τελευταίο έργο του Μπρίτεν ήταν η “Σουίτα πάνω σε Αγγλικές παραδοσιακές μελωδίες” (A time there was) και ήταν αφιερωμένη στον συνθέτη και πιανίστα Πέρσι Γκρέιντζερ. Παρ’ όλο που ο υπότιτλος είναι “Κέικ και Μπύρα” δεν υπάρχει ούτε μια κουταλιά ζάχαρης ή έστω λίγο βούτυρο σ’ αυτή την σφιχτοδεμένη σύνθεση. Το πρώτο μέρος της Σουίτας έχει τον τίτλο "Κέικ και Μπύρα"
Αν θέλετε, όμως, αξίζει να ακούσετε ολόκληρη την Σουίτα. Στα σχόλια του βίντεο υπάρχουν οι τίτλοι των μερών της.
Η Γαμήλια Τούρτα του Σαιν Σανς Είναι ένα βαλς καπρίτσιο με το υποκοριστικό “Γαμήλια Τούρτα” για πιάνο και έγχορδα, έργο 76. Είναι ένα ελκυστικό γλύκισμα που είναι χαρούμενο και συνάμα εμψυχωτικό. Γράφτηκε για τον γάμο της φίλης του συνθέτη Caroline de Serres, μια εξαίρετη πιανίστα και το μέρος του πιάνου είναι εξαιρετικά δεξιοτεχνικό.
Μήπως θέλετε λίγα αμύγδαλα αλα Ροσσίνι να συνοδέψετε το ποτό σας;
Ή προτιμάτε φουντούκια, πάλι αλα Ροσσίνι;
Μπορεί όμως, να σας αρέσει η τζαζ! Υπάρχει ένα φοβερό κοκταίηλ εμπνευσμένο απ' το "Black and Tan Fantasy" του Ντιουκ Έλινγκτον που η συνταγή του περιγράφεται στο βιβλίο του Μπορίς Βιάν "Ο Αφρός των Ημερών". "Σε κάθε νότα, εξήγησε ο Κόλιν, αντιστοιχεί ένα οινοπνευματώδες, ένα λικέρ ή ένας χυμός. Το σκληρό πεντάλι αντιστοιχεί στο χτυπητό αβγό και το μαλακό πεντάλι στα παγάκια. Για τη σόδα, πρέπει να παίξεις μια τρίλια στις ψηλές σκάλες. Οι ποσότητες είναι ανάλογες με την αξία κάθε νότας: στο δέκατο έκτο αντιστοιχεί το δέκατο έκτο της μεζούρας, στο τέταρτο το τέταρτο και ούτω καθεξής. Όταν το κομμάτι είναι αργό μπαίνει αυτόματα σε λειτουργία ένα σύστημα τόνων και ημιτονίων που αυξάνει την περιεκτικότητα σε οινόπνευμα, ενώ η ποσότητα μένει σταθερή - γιατί αλλιώς το κοκταίηλ θα ξεχείλιζε. Ανάλογα με τη διάρκεια της μελωδίας μπορείς, αν θέλεις, μ' ένα κουμπί που υπάρχει στο πλάι, ν' αλλάξεις την αξία κάθε μέτρου περιορίζοντάς το, για παράδειγμα, στο ένα εκατοστό, για να μποέσεις να φτιάξεις ένα ποτό που θα εκμεταλλεύεται όλες τις αρμονίες".
Ένα ωραίο γεύμα τελειώνει με καφέ. Εδώ σερβίρεται η Καντάτα του Καφέ του Γ. Σ. Μπαχ Η Καντάτα του Καφέ σατιρίζει την εξάρτηση από τον καφέ, γεγονός που είχε καταστεί κοινωνικό πρόβλημα στη Λειψία του 18ου αιώνα, όπου και το εν λόγω έργο πρωτοπαρουσιάστηκε.
Πηγές: Wikipedia Allmusic BBC Music Μπορίς Βιάν: Ο Αφρός των Ημερών εκδ. γράμματα 1979, μτφρ. Ρένα Χατχούτ σελ.15-16
