Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θεατρική Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θεατρική Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2020

Χειμωνιάτικο Παραμύθι Σαίξπηρ - Λάρσον

 “Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι”,γραμμένο σε μορφή θεατρικού έργου από τον σπουδαίο  Ουίλιαμ Σαίξπηρ , παρουσιάστηκε στο θέατρο, το 1611.

Η πρώτη σελίδα του Χειμωνιάτικου Παραμυθιού (1632)


Η ιστορία έχει επίκεντρο το πάθος, την ζήλια αλλά και την ολοκληρωτική εξουσία του ηγεμόνα πάνω στους υπηκόους του αλλά και στην ίδια την σύζυγό του.

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Σικελία και στην Βοημία αλλά αναφέρονται και οι Δελφοί. Με λίγα λόγια "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" λέει τα παρακάτω:

Ο βασιλιάς της Σικελίας Λεόντιος έχει έναν αδελφικό φίλο τον Πολύξενο, βασιλιά της Βοημίας που τον φιλοξενεί για πολλούς μήνες. Ο Πολύξενος αποφασίζει να επιστρέψει στο βασίλειό του για να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του, όμως ο Λεόντιος προσπαθεί να τον πείσει να μείνει περισσότερο, αλλά εις μάτην. Αναλαμβάνει, κατόπιν εντολής του συζύγου της, η βασίλισσα Ερμιόνη να τον μεταπείσει και ω του θαύματος ο Πολύξενος αλλάζει γνώμη και μένει.

Αυτή, όμως η μεταστροφή μπολιάζει με ζήλια και φθόνο την καρδιά του Λεόντιου γιατί υποψιάζεται ότια κάτι συμβαίνει μεταξύ της Ερμιόνης και του Πολύξενου και αναθέτει στον Κάμιλλο, έμπιστό του, να σκοτώσει τον Πολύξενο. Ο Κάμιλλος, όμως, νομίζει πως ο βασιλιάς είναι άδικος, ομολογεί τα πάντα στον Πολύξενο και φεύγουν μαζί για την Βοημία.

Όταν μαθαίνει τα νέα ο Λεόντιος θυμώνει περισσότερο και φυλακίζει την Ερμιόνη. Στέλνει απεσταλμένους στο Μαντείο των Δελφών (που είναι νησί στο παραμύθι) για να του πει τι θα κάνει. Η φυλακισμένη Ερμιόνη είναι έγκυος και γεννάει ένα κοριτσάκι, αλλά ο Λεόντιος δεν το αναγνωρίζει ως νόμιμο και διατάζει να το εγκαταλείψουν στα βουνά να πεθάνει. Στο μεταξύ η Ερμιόνη δικάζεται κι έρχεται κι ο χρησμός απ' τους Δελφούς που την αθωώνει αλλά και προσθέτει πως αν δεν βρεθεί το βρέφος ο βασιλιάς δεν θα αποκτήσει απογόνους. Στα νέα ότι το κορίτσι εγκαταλείφθηκε να πεθάνει, η Ερμιόνη πεθαίνει καθώς κι ο μικρός Μαμίλλιος, πρωτότοκος γιος του βασιλικού ζεύγους και διάδοχος.

 Περνούν δεκαέξι χρόνια και το βρέφος που είχε εγκαταλειφθεί, σώθηκε και μεγάλωσε στην οικογένεια ενός βοσκού. Η Περντίτα είναι μια πολύ όμορφη κοπέλα που την έχει ερωτευθεί ο Φλοριζέλ, γιός του Πολύξενου. Αποφασίζει ο Φλοριζέλ να την παντρευτεί, αλλά ο πατέρας του στέκεται εμπόδια λέγοντας ότι δεν κατάγεται από αριστοκρατική γενιά. Όμως, ο βοσκός είχε φυλάξει κάποια εμβλήματα που υπήρχαν στο φασκιωμένο κι εγκαταλειμένο βρέφος, που αποδεικνύουν την βασιλική γενιά της και μάλιστα ότι ήταν κόρη του βασιλιά Λεόντιου. Ο Φλοριζέλ, μετά από συμβουλή του Κάμιλλου, παίρνει την Περντίτα και πάνε στην Σικελία.


Εκεί, βγαίνει αληθινός ο χρησμός του Μαντείου των Δελφών όπου βρέθηκε η κόρη του βασιλιά κι έτσι ο θρόνος θα έχει διάδοχο. Αλλά υπάρχει κι άλλη έκπληξη: μια πιστή υπηρέτρια της Ερμιόνης, η Παυλίνα, ζητάει να παρουσιάσει το άγαλμα της βασίλισσας που έφτιαχνε τόσα χρόνια σ' ένα σπιτάκι του κήπου. Αποκαλύπτοντας το άγαλμα, ζωντανεύει η βασίλισσα που ήταν κρυμμένη δεκαέξι χρόνια στο σπίτι της Παυλίνας ελπίζοντας να έλθει η στιγμή που ο χρησμός θα επαληθευτεί και θα ξαναδεί την αγαπημένη κόρη της. Κι έτσι το παραμύθι έχει αίσιο τέλος!

Η Ερμιόνη ζωντανεύει (πίνακας του 19ου αιώνα)


Γιατί λέγεται "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" κανείς δεν ξέρει, αλλά στα παραμύθια όλα επιτρέπονται.

Πάνω σ' αυτή την ιστορία ο Σουηδός συνθέτης Λαρς-Έρικ Λάρσον (1908-1986) έγραψε μια σκηνική μουσική το 1937.

Έχει τέσσερις κινήσεις:


I. Siciliana: Andantino

Η πρώτη κίνηση, είναι τόσο λυρική και το κόρνο που ακούγεται προσθέτει ένα πλούσιο και ζεστό ηχόχρωμα στον συνολικό ήχο. 

II. Intermezzo: Allegro leggiero
Η δεύτερη κίνηση, είναι λίγο πιο γοργή, εξακολουθώντας τον απαλό, ήρεμο τόνο αν και σε κάποια σημεία ακούγονται γρήγορα περάσματα εγχόρδων. Η μελωδία είναι χαρούμενη και ο ρυθμός ανάλαφρος.

III. Pastoral: Allegretto pastorale
Εδώ, στην τρίτη κίνηση έχουμε και πάλι το ύφος της εναρκτήριας μελωδίας.

IV. Epilogue: Andante
Στον επίλογο, που έχει την μεγαλύτερη διάρκεια, τα έγχορδα και η άρπα συνθέτουν μια υπέροχη εικόνα, όπου τα ξύλινα πνευστά συμβάλουν στην δημιουργία πολύ ωραίων μελωδιών.


Lars-Erik Larsson : A Winter's Tale 


ΠΗΓΕΣ:
Wikipedia
BBC
Allmusic
vivlio

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2020

Les Chemins de l’Amour - Tα Μονοπάτια της Αγάπης

Το 1940, λίγο μετά την εισβολή των Ναζί στην Γαλλία ο Jean Anouilh (1910-1987)ζήτησε απ' τον συνθέτη και πιανίστα Francis Poulenc (1899-1963) να γράψει την μουσική για ένα θεατρικό του έργο  Λεοκάντια, ένα απ’ τα πιο ανάλαφρα έργα του συγγραφέα, το οποίο αφιέρωσε στην ταλαντούχο ηθοποιό και τραγουδίστρια Yvonne Printemps και τον δεύτερο σύζυγό της, ηθοποιό Pierre Fresnay.



Το θεατρικό έργο αναφέρεται στον πρίγκηπα Άλμπερτ που αφοσιώθηκε τελείως στην μνήμη μιας εκκεντρικής  μπαλαρίνας που ονομαζόταν Λεοκάντια και η οποία τρεις ημέρες μετά τη συνάντηση με τον Άλμπερτ, στραγγάλισε τον εαυτό της με το μαντήλι της. Η μόνη του ανακούφιση είναι η ανάμνηση αυτών των τριών ημερών που πέρασαν μαζί. Η πάμπλουτη θεία του, Δούκισσα, για να τον βοηθήσει να ξεπεράσει τον πόνο του αγόρασε όλα τα μέρη που το ζευγάρι είχε επισκεφθεί. Κάποια μέρα η Δούκισσα είδε την Αμάντα, ένα κορίτσι που μοιάζει πολύ στην Λεοκάντια και αφού φρόντισε να την απολύσουν από το κατάστημα που εργαζόταν σαν ράφτρα την κάλεσε στον πύργο της για την βάλει να παίξει το βασικό ρόλο στο σχέδιο της. Ο Άλμπερτ κι η Αμάντα σύντομα έγιναν ζευγάρι κι έτσι ο πρίγκηπας εγκαταλείπει τις φαντασιώσεις του με την Λεοκάντια κι επιστρέφει στην πραγματική ζωή. 

Ζαν Ανούιγ





Ο Poulenc έγραψε μια εικοσάλεπτη μουσική επένδυση για το έργο.Το μόνο που απέμεινε απ’ όλα τα κομμάτια είναι το Les chemins de l'amour (Τα μονοπάτια της αγάπης). Όλη η υπόλοιπη μουσική έχει χαθεί.

Στην φωτογραφία δεξιά ο Φράνσις Πουλένκ





Τα λόγια του τραγουδιού ανήκουν στον Ζαν Ανούιγ και τα μετέφρασε η συμμαθήτριά μου Ε.Ι.Γ.

Οι δρόμοι της αγάπης

Οι δρόμοι που οδηγούν στη θάλασσα
κράτησαν από το πέρασμά μας
μαδημένα λουλούδια και την ηχώ κάτω απ’ τα δέντρα τους
από τα γάργαρα γέλια των δυο μας.
Αλίμονο, οι μέρες της ευτυχίας,                                     
λαμπρές χαρές που πέταξαν,
τους διαβαίνω χωρίς να ξαναβρίσκω ίχνη στην καρδιά μου.

Δρόμοι της αγάπης μου,
σας ψάχνω πάντα,
δρόμοι χαμένοι, δεν υπάρχετε πια
κι ο αντίλαλός σας ηχεί μακρινός.
Δρόμοι της απελπισίας,
δρόμοι της μνήμης,
δρόμοι της πρώτης μέρας,
θεϊκοί δρόμοι της αγάπης.

Αν πρέπει να ξεχάσω κάποια μέρα,
μια που η ζωή όλα τα σβήνει,
θέλω στην καρδιά μου να μείνει μια ανάμνηση μόνο,
πιο δυνατή κι απ’ την αγάπη μας.
Η ανάμνηση του δρόμου
όπου, τρέμοντας και σα χαμένη,
μια μέρα ένιωσα πάνω μου να καίνε τα χέρια σου.

Δρόμοι της αγάπης μου,
σας ψάχνω πάντα,
δρόμοι χαμένοι, δεν υπάρχετε πια
κι ο αντίλαλός σας ηχεί μακρινός.
Δρόμοι της απελπισίας,
δρόμοι της μνήμης,
δρόμοι της πρώτης μέρας,
θεϊκοί δρόμοι της αγάπης.




       Ένα βίντεο με την Yvonne Printemps, στην οποία ειναι αφιερωμένο.






Το ερμηνεύουν πολλές τραγουδίστριες, κάθε μια με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. Ένα παράδειγμα με την  Jessye Norman. Στις πληροφορίες του βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε και τα λόγια




                             Κι άλλη μια ερμηνεία με την Angela Gheorgiou.




                                     Eδώ μεταγραφή για σόλο πιάνο






                 Mια πιο πρόσφατη μεταγραφή για cello με τον Mischa Maisky


ΠΗΓΕΣ
Wikipedia
Nyfos
Ραδιο-θέατρο