Είναι ένα πρωτοποριακό έργο του Έρικ Νόρμπυ (Erik Norby 1936-2007) συνθέτη από την Δανία που του ανατέθηκε από την Δανέζικη Ραδιοτηλεόραση για τον εορτασμό των 50 χρόνων της Συμφωνικής Ορχήστρας Ραδιοφώνου της Δανίας (τώρα Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Δανίας) και γράφηκε το 1975.
Είναι συμφωνικό ποίημα, εμπνευσμένο από τον αρχαίο θρύλο των ιθαγενών της Αμερικής πώς το φίδι έγινε ουράνιο τόξο κι έσωσε τον κόσμο από την ξηρασία. Ο Νόρμπυ σημειώνει ρητά ότι κάθε φορά που παίζεται το έργο αυτό πρέπει να υπάρχει μια περίληψη του θρύλου στο πρόγραμμα.
"Το Φίδι του Ουράνιου Τόξου είναι ένας Ινδιάνικος θρύλος για το πώς εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο στον ουρανό. Πώς ένα φίδι άκουσε στους θρήνους των Ινδιάνων μετά από μια μακρά περίοδο ανομβρίας και ξηρασίας και πετάχτηκε σε σπειροειδή μορφή στον ουρανό. Εκεί, άρχισε να ξετυλίγεται και να μακραίνει, να μακραίνει ώσπου το κεφάλι και η ουρά του ακουμπούσαν το έδαφος. Το τόξο που σχηματίστηκε από το σώμα του έσπασε τον πάγο που βρισκόταν στον ουρανό. Το φίδι άρχισε να βγάζει σπίθες σε όλα τα χρώματα, έλιωσε τον πάγο και μετά από μια μακρά ξηρασία έβρεξε στην γη. Ο τόπος ζωντάνεψε πάλι, τα νερά γέμισαν τις κοίτες των ποταμών και άνθισαν τα τριαντάφυλλα. Από τότε το φίδι φτιάχνει τόξο με το σώμα του στο εύρος του ουρανού κάθε φορά που βρέχει και βγαίνει ήλιος."
Η σύνθεση διαρκεί περίπου 17 λεπτά κι έχει μια συνεχή διαδικασία που αρχίζει και τελειώνει πανομοιότυπα - όπως το φίδι χτυπάει τον ουρανό, με την ουρά και το κεφάλι του να αγγίζουν την γη.
Έχει πυκνή γραφή και μεγάλες φράσεις. Χαρακτηρίζεται από συμπυκνωμένο ήχο με συμπλέγματα αρμονιών (clusters) αλλά υπάρχει τονικότητα. Το μελωδικό υλικό έχει κίνηση βηματισμού σε τόνους και ημιτόνια.
Η μουσική αρχίζει με τα βαθύχορδα όργανα και τα πνευστά και πολύ αργά προχωρεί ανοδικά με προσδοκία αλλά και διαρκή κίνηση. Μετά τα πέντε λεπτά μιας στασιμότητας η μουσική αναπτύσσεται λίγο περισσότερο. Ακούγονται μικροί θρήνοι και θλίψη από το αγγλικό κόρνο και τα τσέλι. Μια ξαφνική μουσική έκρηξη της μουσικής - έτσι όπως το φίδι ξετυλίγεται και φτιάχνει το τόξο του σαν ελατήριο - εισάγει μια εκτεταμένη συσσώρευση ενέργειας μέχρι την τελική κορύφωση, όπου οι νότες από τα κόρνα μεταφορικά τρυπάνε τον πάγο του ουρανού. Τα χρώματα ξεπετάγονται, νέοι ήχοι ακούγονται και έχουμε την ηχητική εικόνα της βροχής. Τα πιτσικάτι στα μπάσα, έπειτα τα βιμπράφωνα και τελικά ένας καταιγισμός από τα έγχορδα μας φέρνει στο νου τον Αμερικάνικο μινιμαλισμό.
Η βροχή καταλαγιάζει, η μουσική επιστρέφει στο στάδιο πριν την έκρηξη και μια ανοδική μελωδία απεικονίζει το αργό ξύπνημα της γης. Τελικά το κομμάτι ηρεμεί σε μια σύντομη παραλλαγή της αρχής.
EriK Norby: The Rainbow Snake, a symphonic poem based on an Indian legend

