Μια από τις τελευταίες συνθέσεις του Σούμαν, (1810-1856) τα Παραμύθια έργο 132 για πιάνο, βιόλα και κλαρινέτο, γράφηκε μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα: 9 - 11 Οκτωβρίου 1853, λίγο πριν εισαχθεί στο άσυλο και αποπειραθεί ν’ αυτοκτονήσει ο συνθέτης. Χρησιμοποιεί τον ιδιο συνδυασμό οργάνων με το Τριο Kegelstatt του Μότσαρτ. Ο συνθέτης ήθελε να γράψει κάτι “παραστατικό και φανταστικό” χωρίς να έχει στο νου του κάποιο συγκεκριμένο παραμύθι. Η Κλάρα Σούμαν έγραψε στο Ημερολόγιό της: “ Σήμερα ο Ρόμπερτ ολοκλήρωσε 4 κομμάτια για πιάνο, κλαρινέτο και βιόλα και ήταν πολύ χαρούμενος. Έχει την εντύπωση ότι αυτή η συλλογή θα είναι εξαιρετικά ρομαντική με την έννοια του μυστηριώδους. Ο συνθέτης αποκάλεσε τα κομμάτια "παραμυθένια" και η σύνθεση των τριών οργάνων του φάνηκε να έχει ένα πολύ περίεργο αποτέλεσμα". Τα κομμάτια αυτά παρουσιάστηκαν ιδιωτικά για πρώτη φορά με την Κλάρα στο πιάνο, τον βιολίστα Ρούπερτ Μπέκερ και τον κλαρινετίστα Γιόχαν Κόχνερ στις 23 Οκτωβρίου 1853. Αργότερα τα παρουσίασε δημόσια ο Γιόζεφ Γιόακιμ όπου έτυχαν καλής υποδοχής.
![]() |
photo: Διαδίκτυο |
![]() |
photo:freepik |
Τα παραμύθια δεν προοιωνίζονται για το τραγικό τέλος εκείνων των τελευταίων μηνών στο Ντίσελντορφ. H μουσική είναι περιεκτική, χαρούμενη και τα τέσσερα μέρη συνδέονται μ’ ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Αν και οι κινήσεις είναι παρόμοιες σε φόρμα με τον τριμερή χαρακτήρα που έχουν κι άλλα έργα του Σούμαν, τα τμήματα των Παραμυθιών έχουν ραψωδιακή δομή με μια αίσθηση της Βιεννέζικης, Κλασικής εποχής.
Με αυτόν τον ποιητικό, παραμυθένιο τρόπο, πρέπει να κατανοήσει κανείς τις παραμυθένιες αφηγήσεις ως "ένα σύνολο από υπέροχα πράγματα και περιστατικά" (Novalis). Οι συνειρμοί προκύπτουν ακούσια: το πρώτο κομμάτι ακούγεται σαν νεράιδα. Η οικεία μελωδία σε Σιb μείζονα με τις πειραχτικές τρίλιες και τα staccatos δεν πρέπει να ερμηνεύεται πολύ γρήγορα. Το δεύτερο κομμάτι σε σολ ελάσσονα είναι γουργουρητό και αδέξιο, σαν μουσική για γίγαντες, με το κλαρίνο να ανεβαίνει σχεδόν στα ύψη. Το λυρικό κέντρο του κύκλου είναι το όμορφο τρίτο, με τις απαλά κυματιστές κύριες συγχορδίες στις οποίες και τα τρία όργανα φαίνονται να συνδυάζονται σε ένα. Το φινάλε τέταρτο ξεκινά με ηρωική δύναμη – μουσική για έναν ορμητικό ιππότη του οποίου η πριγκίπισσα περιμένει στο τρυφερό μεσαίο τμήμα.
Märchenerzählungen, Op.132, Robert Schumann, Trio Saint-Laurent
Αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε και άλλα κείμενά μου για έργα του Σούμαν, αναζητώντας τα με το όνομα του συνθέτη στις αλφαβητικές ετικέτες του ιστολογίου μου.
ΠHΓΕΣ:
Wikipedia
Allmusic
kammermusik
hyperion
Υπέροχος αυτος ο κυκλος του Σουμαν, απο τις τελευταιες δημιουργιες του πριν βυθιστει στο σκοτάδι της σχιζοφρενειας.. Γενναιοι ιπποτες, τρυφερες νεράιδες, ομορφες πριγκίπισσες, ηρωες και αστειοι γίγαντες δημιουργουν τα θαυμασια μουσικά παραμυθια του Σουμαν βασισμενα σε παρτιτουρες, στα πενταγραμμα των οποίων πρωταγωνιστουν άλλοτε ρομαντικά, μελαγχολικά κι άλλοτε χαρουμενα και ενεργητικά μοτιβα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστούμε πολύ, Αζη μου αγαπημενη για το μοίρασμα αυτού του εξαιρετικού έργου του Σουμαν με όλες τις πολύτιμες πληροφορίες για την περίοδο σύνθεσής του και πρεμιέρας του..
Καλό Σαββατόβραδο, γλυκια μου μου φίλη. 🌹💗🌹
Ελπίδα μου είναι βέβαια ένα ξεχωριστό έργο αυτό και το ηχητικό ιδίωμα βιόλας και κλαρινέτου κάνουν αυτόν τον κύκλο των παραμυθιών να φαντάζει πραγματικά σαν κάτι ονειρικό, εξωπραγματικό ή κάτι πολύ βαθιά εσωτερικό καλλιτεχνικό δημιούργημα.
ΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ αγαπημένη μου για το σχόλιό σου κι εύχομαι ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο! ❤️🌹❤️